USTA / USTA

Kratka je bila
noč,
dan jo je
malo podaljšal.

Po vodi plava
lesena raca.
Poletje vene.
Iz vnučke, kako
rata babica?
Malo počakaš.

Ponoči je naliv
umil morje, kaj ga zdaj
veter
pometa?

O beli pepel zore
nad njivami!
O beli pepel
zore nad njivami!

O beli
pepel zore nad njivami!

Ženska odrine
težki stol od mize, vstane
visoko,
tiha, strašna kot vzhodno cesarstvo,

in je
večer.

Kamen, velik ko bik, leži sam
ob reki.
Ne umakne se k brezam
v pripeki,

ponoči ne gre domov
k ženi,
nobene ni snubil, obljubil
nobeni

ne rož ne otrok. Samo takrat
se komaj zgane,
kadar ga oče Bog tiho pokliče
iz Ljubljane

z godbo v visokih linah
cerkvenih,
da je kamen za hip kamen ko bik
na kolenih.

Krótka była
noc,
dzień ją
trochę przedłużył.

Jest rzeczka,
pływa drewniana kaczka.
Lato usycha.
Z wnuczki, jak
robi się babcia?
Tylko trochę zaczekać.

W nocy ulewa
wymyła morze, co je teraz
zamiata
wiatr?

O biały popiół zorzy
nad polami!
O biały popiół
zorzy nad polami!

O biały
popiół zorzy nad polami!

Kobieta odsuwa
ciężkie krzesło od stołu, wstaje
wysoko,
cicha, straszna jak wschodnie cesarstwo,

i jest
wieczór.

Kamień, wielki jak byk, leży sam
nad rzeką.
W upale do brzóz
nie ucieka,

w nocy nie idzie do domu
do żony,
o żadną się nie starał,
żadnej

ani dzieci ani kwiatów nie obiecywał.
Czasami tylko
ledwie drgnie, gdy go Bóg ojciec zawoła cicho
od Lublany

melodią z wysokich wież
kościelnych,
aż kamień przez chwilę jest kamieniem-bykiem
na klęczkach.